|
|
1. (n.) plaything
a thing to play with; toy.
2. plaything
a person who is used capriciously and selfishly by another.
Etymology: (1665–75)
|
| Definition of 'plaything' |
Princeton's WordNet |
|
1. (noun) plaything, toy
an artifact designed to be played with
|
| Definition of 'plaything' |
Webster Dictionary |
|
1. (noun) plaything
a thing to play with; a toy; anything that serves to amuse
|
|
|
Sense: a toy.
|
Afrikaans: speelding |
Arabic: دُمْيَه |
Bulgarian: играчка |
Brazilian: brinquedo |
Czech: hračka |
German: das Spielzeug |
Danish: et stykke legetøj |
Greek: παιχνίδι |
Spanish: juguete |
Estonian: mänguasi |
Farsi: اسباب بازی |
Finnish: lelu |
French: jouet |
Hebrew: צַעֲצוּע |
Hindi: खिलौना |
Croatian: igračka |
Hungarian: játékszer |
Indonesian: mainan |
Icelandic: leikfang |
Italian: giocattolo |
Japanese: おもちゃ |
Korean: 장난감 |
Lithuanian: žaislas |
Latvian: rotaļlieta; spēlīte |
Malay: barang permainan |
Dutch: speeltuig |
Norwegian: leketøy |
Polish: zabawka |
Persian: اسباب بازی |
Pashto: لوبتكه |
Portuguese: brinquedo |
Romanian: jucărie |
Russian: игрушка |
Slovak: hračka |
Slovenian: igrača |
Serbian: igračka |
Swedish: leksak |
Thai: ของเล่น |
Turkish: oyuncak |
Taiwanese: 玩具 |
Ukrainian: іграшка |
Urdu: کھلونا |
Vietnamese: đồ chơi |
Chinese: 玩具 |
Get even more translations for plaything...
|
|
|
|
|
|
| Alternative search options for 'plaything' |
|
|
|
|
|
|
|