| Definition of 'distrustfulness' |
Princeton's WordNet |
|
1. (noun) distrust, distrustfulness, mistrust
the trait of not trusting others
|
|
|
Sense: to have no trust in
He distrusts his own judgement.
|
Afrikaans: wantroue |
Arabic: عَدَم ثِقَه، تَشَكُّك |
Bulgarian: недоверчивост |
Brazilian: desconfiança |
Czech: nedůvěřivost |
German: das Mißtrauen |
Danish: mistro |
Greek: έλλειψη εμπιστοσύνης |
Spanish: desconfianza |
Estonian: umbusklikkus |
Farsi: شک؛ سوظن |
Finnish: epäilevyys |
French: défiance |
Hebrew: חַשדָנוּת |
Hindi: अविश्वास |
Croatian: nepovjerenje |
Hungarian: bizalmatlanság |
Indonesian: tak bisa dipercaya |
Icelandic: tortryggni |
Italian: diffidenza |
Japanese: 疑い深さ |
Korean: 불신 |
Lithuanian: nepatiklumas |
Latvian: neuzticība |
Malay: ketidakpercayaan |
Dutch: wantrouwen |
Norwegian: mistro |
Polish: nieufność |
Persian: شک؛ سوظن |
Pashto: شك |
Portuguese: desconfiança |
Romanian: neîncredere |
Russian: недоверчивость |
Slovak: nedôverčivosť |
Slovenian: nezaupljivost |
Serbian: nepoverljivost |
Swedish: misstro[genhet] |
Thai: ความคลางแคลง |
Turkish: güvensizlik, itimatsızlık |
Taiwanese: 不信任 |
Ukrainian: підозрілість |
Urdu: بے اعتباری |
Vietnamese: sự nghi ngờ |
Chinese: 不信任 |
Get even more translations for distrustfulness...
|
|
|
|
|
|
| Alternative search options for 'distrustfulness' |
|
|
|
|
|
|
|